Esprit de Finesse

projectbureau voor levensbeschouwelijke educatie

Publicist Joodse wijsheid en grafisch kunstenaar Marcus van Loopik heeft een bijzonder boek geschreven over de urgente en actuele problematiek van onze zorg voor de aarde aan de ene en onze bezorgdheid over hoe wij mensen met onze leefomgeving omgaan aan de andere kant. Het boek heeft als titel ‘Leven en laten leven. Ecologie en de Joodse traditie’. Uitgekomen bij Mastix Press in Amsterdam.

Het is een boek vol verhalen en gedachten uit de rijke Joodse verhaal- en verbeeldingstraditie. Van Loopik put uit een schat aan bronnen uit Talmoed en Midrasj en belicht van daaruit de existentiële, morele en spirituele vragen waar de wereldwijde klimaatcrisis ons voor stelt. Eén verhaal als voorbeeld:

Op een dag kwam Choni de Cirkelmaker langs een weg en zag een man die een Johannesbroodboom plantte. Hij vroeg hem: ‘Na hoeveel jaar zal hij vrucht dragen?’ Hij antwoordde: ‘Over zeventig jaar.’ ‘Ben je er dan zeker van dat je na zeventig jaar nog in leven bent?’ De man antwoordde hem: ‘Ik trof de wereld aan met Johannesbroodbomen. Zoals mijn vaderen (die) voor mij geplant hebben, zal ook ik (ze) planten voor mijn kinderen.’ (Babylonische Talmoed)

Marcus van Loopik wil met zijn boek een bijdrage leveren aan de dialoog en het debat over  een betere, meer dier- en mensvriendelijke, groenere, en vreedzame wereld.

Cocky Fortuin-van der Spek, mijn naaste collega in trainingen en cursussen spel en bibliodrama vanuit het werkverband De 7evende Hemel en ik hebben een artikel in het blad Education Sciences gepubliceerd. Het handelt over de vraag: Hoe leerlingen op basisscholen zich waardevolle culturele verhalen eigen maken en zodoende een eigen kijk op leven en samenleven in deze wereld ontwikkelen.

Wij denken dat dit artikel veel mensen kan aanspreken die interesse hebben in de vraag hoe nieuwe generaties ervaringswijsheid en levenswijsheid uit vorige generaties oppakken en ook zelf weer verrijken met hun eigen vragen, hun eigen verbeelding, hun ondernemingszin en hun zin in avontuur.

Klik HIER om het artikel te lezen.

Gastvrijheid is in de drie ‘gemeenschappen van het schrift’, Jodendom, Christendom en Islam, een belangrijke spirituele, morele en sociale waarde en praktijk. In deze drie geloofstradities voert men de opdracht tot gastvrijheid terug op de figuur van aartsvader Abraham. In de verhalen over Abraham wordt zijn gastvrijheid als een spirituele daad getekend en als een gebod van de Barmhartige. In dit artikel beschrijven we hoe in de drie tradities verbindingen gelegd worden tussen de praktijk in de levende gemeenschappen en de verhalen over Abraham. We beginnen met enkele ervaringen uit deze tradities: hoe werkt binnen ieder van de drie gemeenschappen de traditie door in de rituele praktijk.